Over Hanneke Rozemuller

Met voornamelijk rood en blauw creëert Hanneke Rozemuller de meest absurde en surrealistische voorstellingen op papier. Ze bewerkt haar potlood- en pentekeningen digitaal. De fantasierijke beelden zorgen ervoor dat je je afvraagt of je al wakker geworden bent of dat je stiekem nog in bed ligt.

door Ileen Rook

Wat op dat moment in me opkomt, dat vind ik het leukst om te tekenen. Beeldflarden bij elkaar voegen en kijken wat er dan uit komt. Ik vind het eigenlijk altijd heerlijk om ergens bij te illustreren waar niet te veel logica aan te pas hoeft te komen. Als ik achteraf niet echt meer weet hoe iets precies tot stand is gekomen, dan beschouw ik dat eigenlijk als een goed teken. Dan ervaar ik de meeste ‘magie’ tijdens het maakproces, om het even heel overdreven uit te drukken.

Als kind tekende ze vaak een prinsesje in een roze jurkje, met een kroontje op haar hoofd en enorme voeten. Inmiddels tekent ze hele andere dingen. Landschappen waar gezichten huizen zijn en de bomen geschrokken. Ze speelt met gezichten en vormen en combineert bekende met totaal verfrissende beelden. Alle mysteries van het leven vindt ze interessant. Je ontkoppelen van het leven en verstrikt raken in een absurdisme, om vervolgens haar weg terug te vinden.

Voor het literaire tijdschrift Hard//Hoofd

Ik doe het liefst vroeger op de dag alles wat meer denkwerk vergt, dus conceptontwikkeling en schetsen doe ik graag ’s ochtends of vroeg in de middag. Later op de dag doe ik graag al het vrijere tekenwerk. Ik heb echt het idee dat ik eerder op de dag beter logisch kan nadenken en dat ik later op de dag creatiever ben.

Voor het Kakkerlakje ‘Stil verlangen’ illustreerde ze in blauwe tinten een dromerige reis door het lied ‘Kamer 142’ van Alex Roeka. Een achtervolging die je meeneemt in het verschroeiende verlangen van een verboden liefde.

Gerelateerde berichten